معناى بلا در مورد معصوم - عليه‌السّلام - قبل و بعد از امامت « بلاء » در كلام فوق نسبت به امام معصوم - عليه‌السّلام - ، ممكن است به معناى امتحان يا به معناى ابتلائات و مصائب وارده باشد . البته احتمال دوم قوىتر است ؛ زيرا امتحان براى انبيا و اوصيا - عليهم‌السّلام - تا پيش از مقام امامت معنا دارد ، چنان كه خداوند نسبت به حضرت ابراهيم - عليه‌السّلام - مىفرمايد : وَ إِذِ ابْتَلى إِبْراهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِماتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قالَ إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً « 1 » و چون ابراهيم را پروردگارش ، با كلماتى بيازمود و وى آن همه را به انجام رسانيد [ خدا به او ] فرمود : « من تو را پيشواى مردم قرار دادم » . و پس از مقام امامت ، « بلاء » به معناى ابتلائات و مصايب مىباشد كه براى ترفيع منزلت آنان است ، چنان كه كلام : « إِنَّ لَكَ فِى الْجِنانِ لَدَرجاتٍ لَنْ تَنالَها إِلّا بِالشَّهادَةِ . » « 2 » ؛ ( بىگمان درجاتى در بهشت براى تو فراهم شده كه جز با شهادت به آن‌ها نخواهى رسيد . ) را كه نسبت به امام حسين - عليه‌السّلام - فرموده شده ، نسبت به ديگر معصومين - عليهم‌السّلام - نيز در زمان امامتشان مىتوان گفت . بنابراين ، جمله : « صابِرَةً عَلى نُزُولِ بَلآئِكَ » را نسبت به حضرت سجّاد - عليه‌السّلام - نمىتوان به معناى امتحان معنى نمود . بيانات فوق تا به اين جا ، براى روشن شدن كلام امام - عليه‌السّلام - نسبت به خود آن بزرگوار بود ، امّا نسبت به تابعين آنان ، تقاضاى هر مورد از خداوند ، بايستى به حساب مراتب ايمانشان باشد ، تا در آن مرحله ، آن را حفظ كنند و بتوانند قدرت صعود به بالاتر را پيدا نمايند . آيات و روايات در معناى صبر بر ابتلائات پس از اين مقدمه شايسته است بعضى آيات و رواياتى كه مؤمنين را به صبر و تحمّل ابتلائات عالم طبع دعوت مىنمايد را يادآور شويم :

--> ( 1 ) . سوره‌ى بقره ، آيه‌ى 124 . ( 2 ) . بحارالانوار ، ج 44 ، ص 328 .